మండే ఆహ్లాదం

మండే వేసవిలో అనుకోకుండా
పిల్లతెమ్మెరలా వీస్తున్న చిరుగాలిని
ఆస్వాదిద్దామని ఆనందపడుతూ
ఆరుబయటకొస్తే
వెన్నంటి కర్కసి నన్ను చుట్టింది
మాటల తూటాలతో
హాయి కాస్తా పోయి మది కలతలో పడిపోతే
మూగపోయిన మనసుకు ఆహ్లాదం ఎందుకంటూ
ఎప్పటిలా బాధ హృదిలోనే దాగిపోయింది
అది చూసి తెమ్మెర నేనేన్దుకంటూ
తీరవు ఎందుకు నీకు ఇటువంటి చిరు ఆశలు
అని తెలిసీ ఎందుకు నీ మనసుకు ఈ భావావేశాలు
అంటూ సాగిపోయింది సుదూర తీరాలలోకి
మిగిలిపోయింది ఎప్పటిలా నాలోని నా నిరాశ

తడి కనులకి వెచ్చని ఆశ

కన్నీటి తడి కనులకి తెలిసినా ,
చెప్పలేని మనసు ని ఊరడించలేదు,
హద్దులను దాటి రాలేని మనసు
తడికన్నులని చూసి ఏడవలేక
నవ్వే నా సమాధానం అని తెలిపితే
మూగగా చూసే నీ చూపే
నా తడి కనులకి వెచ్చని ఆశ
అని చిరునవ్వుతో చూసే కన్నీటిని
ఏమని అడగగలదు మూగ మనసు

అందమైన చేదు లాంటి జీవితము

కలలు లేవు కన్నుల్లొ కలతలు తప్ప
మరులు లేవు మనసు పొరల్లొ
మాయని గాయాలు తప్ప
తీపి గురుతులు లేవు మనువులొ
చేదు అనుభూతులు తప్ప
పరిధులు లేవు నా బ్రతుకుకి
వేయాలనిపించదు అడ్డుకట్ట
సాగిపొయే జీవితానికి ఆపాలనిపించదు
అనుభూతుల ఆనకట్ట
తెరచాటు చేయలేను ఆలొచనల ఆవేసానికి
చేయాలని చూసేకొలది పొంగే నదికన్నా
దూకే కెరటములా ఎగిసిపదుతుంటె
ఎలా ఆపగలను
ఆపినకొద్దీ కట్టుతెంచుకున్న
నదిలా నను ముంచేస్తుంటే
మునిగే శక్తి లేని ఆశక్తురాలనయ్యాను